من این حروف نوشتم چنانکه غیر ندانست
تو هم ز روی کرامت چنان بخوان که تو دانی
چشم در چشم خدا، آهو، به صحرا میکشم باز هم در دفتر دل نقش فردا میکشم خیره تر از حسرت دیروز، می مانم ز خویش باز با خود "درد" را اینجا و آنجا میکشم تلخی کامم نه از مستی نه از دیوانه گی ست همچنان جور گناه دیگری را میکشم زیر بار دردها لبخند هرگز ساده نیست من تمام آآآه را تنهای تنها میکشم "من" که باشم در پی "حل سوال زندگی"؟ زحمت بی جای حل این معما میکشم راه تنگ است و خدا داند که پایانش کجاست لیک بر این خارهای سخت پا را میکشم کاش میشد راست بود این را که دیدم در خیال هر چه طغیان و جفاست از دوش شبها میکشم یا که بی ترس از نگاه سرزنش آمیز دل این نقاب از چهره صد رنگ دنیا میکشم میرسد روزی که با این دست لرزان و نحیف نقش خوشبختی به روی موج دریا میکشم
نظرات کاربران
دیدگاه خود را با ما در میان بگذارید